Sempre en estado de espera.

Dame vértigo o punto morto,
 e a marcha atrás.
vivir nos atascos,
os frenos automáticos, e o olor a gasoil
angustiame o cruce de miradas,
a doble dirección das palabras,
e ata o obsceno guiñar dos semáforos.
Arruinanme as prisas e as faltas de estilo.
O paso obligatorio, as tardes de domingo,
e ata a línea recta.
Enervanme os que non teñen dudas
e aqueles que se aferran os seus ideais sobre os de calquera.
Cansame tanto tráfico e tanto sinsentido.
Parada frente o mar, mentres o mundo xira.