El é un dos meus mellores amigos, para que mentir. Convertiuse nun tempo récord nunha persoa para min imprescindible. Non sei como nin cando, pero enténdeme a perfección, bueno en realidade si sei como e cando. Estaba farta de que os amigos dunha persoa me vacilaran por chat e se pasaran as conversacións entre eles. Asique en canto vin a ventanilla que se asomaba coa súa foto dixenlle: Manuel, se me vas a vacilar e a pasar a conversación podeste calar, el díxome: Non vou pasar nada -.-'' . Eu estaba equivocada, en certo modo. Non me esparaba que fora asi. Pero mira, as apariencias enganan moito. Sempre me axudou en moitas cousas, e dicíame o que facía mal. Pouco a pouco fíxose grande. Mooooooooooooooi grande para min. Tanto que creo, que sen el, agora mesmo, estaría perdida.
QUÉROTE MILLÓNS :)
No hay comentarios:
Publicar un comentario