pequecha, pero grande

Empezamos coma dous extraños, que solo se saudaban, e como moito nos regalábamos un pequeno sorriso, ou unha mirada inocente. De esas que non significan nada. Co paso do tempo, todo cambiou, comezaches a gustarme un pouco, pero nunca cheguei a pensar que contigo, poidera sentir todas esas cousas. Logo sen saber todavía como estabamos xuntos e ese día xa nos pertencía a nós.E mira agora, volvemos a separarnos, a ser extraños para os dous. Cada un está seguindo o seu camiño, separados, distanciados. Vexo, que xa nada volverá a ser coma antes, e que pode que ningunha outra persoa  podrá facerme sentir como ti o facías. Pero eque todo o bo, sempre ten algún final.