Tes nome propio, amor.

Tes un sorriso deses que non se saben por esí como esí. Tes un olor que se restrega por o aire e pégase a miña roupa os venres, ás sete e tres minutos da tarde. Es pura dinamita, é imposible quitarme as ganas de estar baixo o teu mismo ceo, de consumirte baixo a mesma lúa e despertarme contigo por o mesmo sol. Es a miña droga, amor, e a miña jodida perdición.